Μπορεί να παραδέχεσαι τα λάθη σου καθημερινά. Το να παλέψεις να τα διορθώσεις όμως, είναι μια εντελώς άλλη ιστορία.

Και μπορεί να πεις: ‘’Μα καλά. Δεν πρέπει πρώτα να αναγνωρίσω τα στραβά; Δεν πρέπει πρώτα, να κατανοήσω το σφάλμα για να το διορθώσω;’’

Ναι. Αυτό εννοείται.

Κρύβεται όμως μεγάλος κίνδυνος μέσα σε αυτό.

Δίνουμε βάρος, στο να εντοπίσουμε και να αναγνωρίσουμε το σφάλμα μόνο και μόνο για να καταλήξουμε να επαναπαυτούμε σε αυτήν του την παραδοχή.

‘’Εντάξει. Το παραδέχτηκα τώρα. Αφού το αναγνώρισα είμαι σε καλό δρόμο’’, και κάπως έτσι χαλαρώνουμε, εφησυχάζουμε, δικαιολογούμε τον άτακτο εαυτό μας. Παίρνουμε και ένα θλιμμένο ύφος όταν τα σκεφτόμαστε και όταν μιλάμε για τα λάθη μας αυτά σε άλλους και νομίζουμε ότι όλα πλέον είναι τακτοποιημένα.

Παραμυθιαζόμαστε…

Δεν είναι τίποτα παραπάνω όλο αυτό από εγωισμός. Άκρατος εγωισμός.

Όπως ο Ιούδας. Αναγνώρισε, παραδέχτηκε την προδοσία του. Και; Ποιο το αποτέλεσμα; Πήγε και κρεμάστηκε. Αυτοκτόνησε.

Δεν είναι μετάνοια αυτό…Δεν διορθώνει τίποτα.

‘’Και τί πρέπει να κάνω;’’ ίσως να ρωτήσεις.

Να αρχίσεις να ματώνεις. Από τον κόπο. Από τον αγώνα. Από την προσπάθεια. Να αρχίσεις να ματώνεις ,πολεμώντας τον κακό σου εαυτό.

Να αρχίσεις να ματώνεις αγωνιζόμενος, στα ίδια λάθη να μην πέσεις.

 

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.